|
|
De
voorpagina
De tekening op de voorplaat is een verbeelding van Carolus Minor, het jongere en iets onhandigere broertje van Karel de Grote. Tekenaar Roel Seidell liet zich daarvoor inspireren door het bekende gedenkteken op het Keizer Karelplein. Seidell woont vanaf 1990 in Nijmegen en werkt sinds vijf jaar als freelance illustrator voor onderwijsprojecten, vakbladen en tijdschriften. In Nijmegen kennen veel gemeenteambtenaren hem van de strip en cartoons met de tweekoppige adelaar Arie en Nel in het blad Persoonlijk. Meer informatie over Seidell is te vinden op zijn website www.xs4all.nl/~rseidell
>
Op welke plekken in de
stad is de Stadskrant altijd gratis op te halen?
Reageren kan op het forum,
maar ook via [email protected];
reacties op de site kunnen naar de webmaster
(zie colofon voor postadres van de Stadskrant).
De
foto's die in de Stadskrant worden gepubliceerd,
zijn tegen een financiële vergoeding, na
te bestellen.
Indien u hiervoor belangstelling heeft, kunt u contact opnemen met
het kantoor van de Nijmeegse Stadskrant.
|
|
|
|
|
|
|
Wo ist die DDR?
door Max van Wel
"Ik heet Alexander Kerner, ik ben burger van de DDR en ik heb een probleem: de Muur is weg." Met deze prikkelende uitspraak van de hoofdpersoon (Daniel Brühl) begint Good bye, Lenin!. Enkele maanden voor de val van de Berlijnse Muur raakte zijn moeder (Katrin Sass) in coma ten gevolge van een onbehandelde flauwte. Als actief kaderlid van de partij werd het haar te veel toen ze zag dat de eenentwintigjarige Alex meedeed aan een demonstratie voor meer vrijheid en daarbij werd opgepakt. Acht maanden later komt Alex' moeder wonderwel bij. In de tussentijd is de Muur gevallen en is de Wiedervereinigung van beide Duits-landen in volle gang. Omdat volgens de artsen elke vorm van spanning voor zijn moeder levensbedreigend is, besluit Alex haar voor te houden dat Oost-Duitsland nog gewoon bestaat en er niets is veranderd.
Hoewel zich in Good bye, Lenin! een ontroerend drama ontvouwt waarin een zoon zijn moeder vol toewijding beschermt voor de veranderde wereld, maakt vooral de historische achtergrond het verhaal bijzonder. In de kleine kamer op de flat waar Alex en zijn zus hun bedlegerige moeder verplegen, past hij - net als de voormalige machthebbers - de waarheid aan aan de omstandigheden. Dat levert hilarische momenten op. Wanneer in het veranderende Berlijn opeens voor het raam van zijn moeder een levensgrote Coca-Colareclame verschijnt, maakt hij samen met een collega een journaal in de oude DDR-stijl dat daarvoor een verklaring biedt. Hoogtepunt is zijn journaalaflevering waarin de historische beelden over de val van de Muur precies andersom worden uitgelegd: het zijn 'Wessies' die naar de communistische heilstaat vluchten.
Hoewel zich in Good bye, Lenin! een ontroerend drama ontvouwt waarin een zoon zijn moeder vol toewijding beschermt voor de veranderde wereld, maakt vooral de historische achtergrond het verhaal bijzonder. In de kleine kamer op de flat waar Alex en zijn zus hun bedlegerige moeder verplegen, past hij - net als de voormalige machthebbers - de waarheid aan aan de omstandigheden. Dat levert hilarische momenten op. Wanneer in het veranderende Berlijn opeens voor het raam van zijn moeder een levensgrote Coca-Colareclame verschijnt, maakt hij samen met een collega een journaal in de oude DDR-stijl dat daarvoor een verklaring biedt. Hoogtepunt is zijn journaalaflevering waarin de historische beelden over de val van de Muur precies andersom worden uitgelegd: het zijn 'Wessies' die naar de communistische heilstaat vluchten.
MGood bye, Lenin! is in Duitsland momenteel een regelrechte hit, die inmiddels zes miljoen bezoekers trok. Daar is een ware golf van Ostalgie ontstaan onder het motto dat niet alles ten tijde van de DDR slecht was. Dit is vooral een reactie van weemoed op de snelle veranderingen die in nog geen vijftien jaar plaatsvonden. Voor men er erg in had, was alles veranderd en een hele generatie verloor daarmee de herinneringsbakens uit de jeugd.
Becker distantieert zich van deze hang naar het verleden. Hoewel zijdelings, komt in Good bye, Lenin! onverbloemd aan de orde dat het in de DDR geen rozengeur en maneschijn was. Sym-bolisch voor de verzuurde DDR is Alex' zoektocht naar Spreewald Gurken, augurken die zijn moeder graag wil hebben. Maar ook het materialisme van het Westen krijgt in Good bye, Lenin! de nodige humoristische sneren. Tegenover de holle, bombastische frases van de DDR wordt de lege hamburgercultuur van het kille kapitalisme gezet. Becker stelt het samenleven van mensen centraal, zoals blijkt uit het socialistisch geïnspireerd pleidooi aan het slot.
Regisseur Wolfgang Becker is er met Good bye, Lenin! in geslaagd een liefdevol menselijk verhaal vol verrassende wendingen neer te zetten dat raakt vanwege de ingetogenheid. Ook de humor ontroert en kreeg tijdens de Nijmeegse premiëre zelfs de wat hinderlijk ordinaire lachers in de zaal op den duur stil. Voor de muziek tekende de Franse componist Yann Tiersen. Zijn soundtrack is in dezelfde stijl als die hij voor Amélie schreef, en voegt onmiskenbaar veel toe aan de sfeer. Beckers vlotte filmstijl en het uitstekende acteerwerk van de complete cast maakt van Good bye, Lenin! een sprankelende film die je graag nog een keer wil zien, en niet uit nostalgische overwegingen. Het moet raar lopen als Good bye, Lenin! naast de acht Duitse filmprijzen niet verder wordt overladen met internationale onderscheidingen.
|
|
|