|
door door Marc Derks
"Wie zijn dit nou Truus?" "Geen idee." Alsof ze het hoort rent een meisje de straat over en drukt de twee toeschouwers een pamflet met de tekst 'Stop de oorlog tegen Irak' in de hand. Zij is een van de ruim 300 mensen die op donderdagavond 13 februari tegen de dreigende oorlog demonstreren. Op het Koningsplein waar ze zich verzamelen, spreekt Arthur Bruls - inderdaad, de neef van het Nijmeegse Tweede-Kamerlid Hubert Bruls - namens het Nijmeegs Platform tegen de Nieuwe Oorlog hen toe: "Deze oorlog zal nog barbaarser worden dan de Golfoorlog van 1991. Volgens uitgelekte rapporten bestaan er plannen om in de eerste twee dagen achthonderd kruisraketten af te schieten. Daarna volgen honderden aanvallen met vliegtuigen. Het plan is om de bevolking en het leger te traumatiseren en te demoraliseren met bombardementen die lijken op de bombardementen van Tokio en Dresden. Als we het echt willen, kunnen we deze oorlog tegenhouden."
"Ik ben echt bang voor de oorlog die komen gaat," sluit Sjoerd de Jong van de SP zich bij hem aan. "Bush en Blair weten niet waaraan ze beginnen. Er moet een einde komen aan deze zinloze spiraal van geweld. In een oorlog vallen altijd onschuldige slachtoffers, vrijwel altijd burgers en vrijwel nooit de leiders. Laat zien dat een andere koers mogelijk is!" Hierna zet de stoet zich in beweging. Een spandoek met de tekst 'I may be a dreamer but I'm not the only one' (songtekst van John Lennon) steekt uit boven de meute die veel aandacht trekt van het winkelend publiek. De fakkels waarmee vooral kinderen lopen,
|
|
zorgen voor een mooi plaatje. Mensen scanderen "Oorlog? Nee Nee Nee, wij gaan niet met Bush in zee!" Ondanks de ernst van de zaak is de sfeer ontspannen.
Een sambaband maakt muziek, en een sirene en fluitjes zorgen voor kabaal. Een uurtje later eindigt de demonstratie weer op het Koningsplein. Ook Bruls is verrast over de grote opkomst. "Ik kan me niet herinneren dat er de laatste 15 jaar iets zó heeft geleefd in Nijmegen!" verklaart hij enthousiast.
Massa
Dat het niet bij Nijmegen blijft, blijkt twee dagen later als zo'n 75 duizend mensen de kou trotseren om in Amsterdam deel te nemen aan de landelijke demonstratie. Vanuit Nijmegen vertrokken vijf bussen en de treinen waren overvol. 'Niet in mijn naam!' schreeuwt de SP-sticker die op vele jassen, tassen en zelfs hoofden is te zien. Op de uitpuilende Dam kan men - moeilijk verstaanbaar - Jan Marijnissen horen roepen: "De oorlog van Bush, Blair en Balkenende wijzen wij af! Er bestaat geen enkele garantie dat de strijd zich tot Irak beperkt." De rest van de sprekers is voor de meeste demonstranten onverstaanbaar. Ongeduldig beginnen zij "Lopen!" te roepen. Even later is het zover en zet de massa zich in gang naar het Leidseplein. Spandoeken en bordjes met teksten als 'Een vat olie is geen mensenleven waard', 'Geen bommen maar boeken' en 'Van Agt for president!' kleuren deze bonte verzameling. Naast de gebruikelijke socialisten, pacifisten en anarchisten valt vooral het grote aantal jongeren op. Allerlei nationaliteiten zijn vertegenwoordigd, van Amerikanen tot Irakezen. Hun protest tegen de aanval op Irak verenigt hen. |