<< terug

Ineke Zijlmans 1945-2003

Wie Ineke Zijlmans de laatste jaren op haar fietsje door Nijmegen zag toeren, zal het zich waarschijnlijk niet gerealiseerd hebben. Onder die soms wat slonzig ogende kledij zat een uiterst nieuwsgierige mevrouw die als weinig anderen op de hoogte was van wat er in haar stad gebeurde.

Jarenlang maakte Ineke met haar Gezamenlijke Aanpakkrant een uniek maandblad dat vaak niet op waarde werd geschat. Lang voordat Pim Fortuyn aantoonde dat in de Nederlandse oude wijken grote groepen mensen wonen die nergens hun stem kunnen laten horen, schreef zij over hun problemen. Zonder sensatie, zonder jargon en volgens het aloude journalistieke principe van hoor en wederhoor. Ook al werd haar krant volledig door het gemeentebestuur bekostigd, Ineke waakte ervoor om de spreekbuis van de plaatselijke notabelen te worden. Ze bleef altijd journalist en werd nooit een voorlichter. Dat brak haar verschillende keren op. Vooral toen het gemeentebestuur een paar jaar terug om onbegrijpelijke redenen besloot om de Aanpakkrant weg te bezuinigen. Als journalist beschikte Ineke over een ervaring die terugging tot het begin van de jaren zeventig. Wat zij in de loop der jaren geleerd had, probeerde ze door te geven aan beginnelingen. In lowbudgetlocaties als wijkcentrum Bottendaal of Villa Lila leerde ze hen de basisvaardigheden van de journalistiek: de vijf W's, leads, intro's, topische zinnen en bovenal een kritische opstelling. Niets voor zoete koek aannemen, altijd doorvragen. Veel van haar cursisten die verder gingen in de journalistiek, zullen net als ik nog regelmatig een stemmetje in hun achterhoofd horen dat vraagt: "oh ja, is dat zo?" Als Ineke iets in haar cursisten zag, probeerde ze hen onder te brengen bij de betere amateurmedia waar Nijmegen zo rijk aan is. Zo sloeg ze twee vliegen in een klap. Haar cursisten konden in de praktijk verder oefenen en COC-blad Pink, de lokale omroep en de Stadskrant hadden er weer een vrijwilliger bij die ten minste een beetje van wanten wist. Ineke had een haat-liefde relatie met de Nijmeegse Stadskrant. Ze vond het niveau van de stukken regelmatig beneden peil. Journalisten wisten soms nauwelijks wat er in de stad speelde en waren ook nog eens zo arrogant dat ze dat zelf niet eens als een probleem zagen. Maar Ineke's kritiek kwam altijd voort uit betrokkenheid. Nijmegen had een kritisch blad, zoals de Stadskrant bij tijden is, gewoon nodig. Daarom kwam ze steeds opdraven als haar werd gevraagd om een nummer te evalueren. Daar bewees ze haar kwaliteiten als 'juf' door altijd feilloos de vinger op de zwakke plek te leggen en dat vervolgens zo te formuleren dat het op geen enkele manier kwetsend was. Als 'deep throat' voorzag ze journalisten vaak van relevante achtergrondinformatie en natuurlijk van de laatste politieke roddels, waar ze zelf ook wel pap van lustte.		foto: Marja Scholten
		Een paar jaar geleden werd bij Ineke borstkanker ontdekt. Een amputatie leek aanvankelijk afdoende, maar vorig najaar bleek dat dat niet het geval was. De vermoeiende, maandenlange tocht door verschillende ziekenhuizen die volgde, leverde in feite niets op. De vrij zakelijke mailtjes waarmee vrienden op de hoogte werden gehouden van haar ziekte klonken steeds minder optimistisch. De minder prettige berichtenstroom werd alleen nog onderbroken door het kaartje waarmee ze bekend maakte dat ze in het ziekenhuis was getrouwd met haar vriendin. Verzorgd door een hele batterij vriendinnen (en een enkele vriend), leefde ze haar laatste weken thuis. Op 11 januari overleed ze en vijf dagen later was haar afscheidsdienst. Een homoseksuele geestelijke ging voor, vriendinnen vertelden over vakanties en haar tai'chi-clubje gaf een demonstratie. De borrel na afloop in De Kroon was erg gezellig en deed daarmee misschien nog het meeste recht aan mijn eigen herinneringen aan Ineke. Voor mij was ze vooral een leuk mens om mee in de Kroeg te zitten. Niet alleen heb ik van haar veel over journalistiek en Nijmeegse politiek geleerd, zonder haar was ik ook nooit oude jenever gaan drinken. Jan Buevink, eindredacteur SER-bulletin en oud-cursist

<< terug naar boven