|
<< terug
Argentijnse verveling
Reageer op
dit artikel in het forum
door Max van Wel
Gebukt
gaand onder de benauwende hitte van het vochtige klimaat in het noordwesten
van Argentinië overheerst 's zomers een perspectiefloze landerigheid.
Dit is het beeld dat in La ciénaga wordt geschetst van een provinciaal
middenklasse gezin dat daar op een landgoed woont. De volwassenen lummelen
beneveld door alcohol bij het vervuilde privé-zwembad en de puberende
kinderen liggen lamlendig op bed in het koelere huis en moeten zich zelf
maar zien te vermaken.
Iedereen leeft maar wat langs elkaar heen. Dat blijkt al meteen bij de
openingsscène als de moeder van het gezin op het terras bij het
zwembad struikelt en gewond blijft liggen in de scherven van haar wijnglas.
De laveloze volwassenen weten daar nauwelijks op te reageren. Het zijn
de kinderen en Indiaanse hulp in de huishouding die uiteindelijk te hulp
schieten en met haar naar een arts gaan.
Alle gebeurtenissen die daarna volgen, ademen een sfeer van troosteloosheid
waarbij ieder in zijn eigen leefwereld blijft. De vijftienjarige dochter
adoreert om onduidelijke redenen de Indiaanse hulp, die op het racistische
af wordt beschimpt door de moeder van het gezin. Bezoekende familieleden
delen mee in de lusteloosheid en de kinderen trekken er zonder begeleiding
van volwassenen met geweren op uit in de omliggende bergen. De moeder
maakt zich voornamelijk druk over de mogelijke littekens op haar borstkas
die het gevolg zijn van haar valpartij. Voor zover er wat gebeurt of wordt
gezegd, heeft het weinig inhoud. Niemand interesseert zich echt voor elkaar
en iedereen laat de tijd maar voortschrijden.
Dat geldt ook voor de film, die op den duur gaat vervelen. Enige ontwikkeling
van de personages vindt niet plaats. Het geheel blijft een oppervlakkige
registratie waar je als toeschouwer op den duur geeuwend naar kijkt. Net
zoals in de film langs elkaar heen wordt geleefd, ontwikkelt zich bij
de kijker een desinteresse waardoor het slot zelfs geen indruk meer maakt.
De schouderophalende blikken die een aantal toeschouwers na afloop met
elkaar uitwisselden waren veelbetekenend.
La ciénaga won vorig jaar op het filmfestival van Berlijn de Alfred
Bauer-prijs voor het Beste Debuut. Inderdaad is er op technisch gebied
weinig op de film aan te merken: acteerprestaties, camerawerk, montage
en geluidseffecten zijn van hoog niveau. Als vertegenwoordigster van de
nieuwe Argentijnse cinema heeft regisseuse Lucrecia Martel met dit speelfilmdebuut,
waarvoor ze tevens het scenario schreef, haar visitekaartje afgegeven.
Nu alleen nog een goed verhaal.
La ciénaga
Regie: Lucrecia Martel
Argentinië / Spanje 2000
|