<< terug

Met Snotjanne relaxed in de stressmaatschappij
Levenslessen door een clown

Mariët Mensink - alias Snotjanne - treedt al 19 jaar op als clown.
Samen met haar vriend Frans - alias Boembats - heeft ze de maatschap Boembats en Snotjanne. Naast voorstellingen voor kinderen en volwassenen geeft Mariët in Nijmegen clowncursussen en is ze bezig met een boek over clownerie in het dagelijks leven.

door Anneke Stoffelen

“Ik zag Frans op een crèche. We hadden allebei kleine kinderen en we waren allebei alleen. Hij was toen al clown, en ik vond het erg leuk wat hij deed. Toen heb ik gevraagd of hij het leuk vond als ik meedeed. Dat is inmiddels negentien jaar geleden. Samen zijn we gaan optreden. Daarna kregen we een relatie. Frans is van zichzelf al een clown: de manier waarop hij kijkt, hoe hij reageert. Ik heb een beetje van hem afgekeken hoe hij het deed. Daarnaast heeft hij me les gegeven. Hij is namelijk tevens docent dramatische vorming. De laatste jaren volg ik zelf allerlei clowncursussen. Nog een paar wil ik er doen en dan heb ik alle stromingen binnen de clownerie wel gehad.”

“Zelf ben ik een heel onhandige clown en voor kinderen is dat heel erg leuk. Vooral als ik onhandiger ben dan zijzelf. Bij kinderen kun je lekker overdrijven. Voor peuters spelen is lekker relaxt. Die kinderen zijn zelf zo grappig. Peuters zijn net clowntjes. Hoe ouder kinderen worden, hoe meer ze in hun hoofd krijgen van ‘zo moet het’. Vanaf een jaar of negen zijn het al kleine volwassenen. Dan hebben ze niet meer zoveel ruimte voor fantasie.”

Driedubbeldik

“Naast de kindervoorstellingen doe ik voor volwassenen optredens als clown Janne Jalala. Zij is rustiger dan Snotjanne, maar wel heel naïef. Bij een optreden voor volwassenen is het belangrijker dat het echt is, dat ze het kunnen geloven. Als ik bijvoorbeeld bij volwassenen net zo’n onhandige rol speel als bij kinderen, neem ik mijn publiek niet serieus. Zij hebben die extreme onhandigheid niet meer en kunnen daar niets mee.”

“Er zijn veel van die fel geschminkte clowns in kleurige pakken, met ballonnen. Frans en ik zijn anders, meer theaterclowns. En minder druk. Nou ja, we zijn wel druk, alleen op een andere manier. Bij mijn optreden als clown heb ik slechts een zwart streepje onder mijn ogen zodat die expressiever worden. En een rood puntje op mijn neus. Vroeger droeg ik daarbij altijd een groene pruik. Op een gegeven moment gaat dat niet meer met al die rimpels. Want die groene pruik maakt me heel jong en dat past niet bij een ouder gezicht.”

“Mensen kunnen goed aan mij zien hoe ik me voel. Bij mij zie je alles driedubbeldik. Dus al voel ik mezelf slechts een heel klein beetje verdrietig, dan zien mensen meteen een heleboel verdriet. Terwijl het op zich allemaal wel meevalt. Ik heb gewoon een erg expressief gezicht. Mensen zien dingen soms eerder dan dat ik ze zelf voel. Dat is tijdens het clownen natuurlijk wel handig, maar in het dagelijks leven soms lastig.”

“Het clownen heeft mijn leven heel erg veranderd. Dat komt mede door de omgang met Frans. Hij neemt alles veel meer zoals het is, zoals clowns dat doen. En hij houdt zich veel minder bezig met allerlei verwachtingen en eisen aan zichzelf en zijn omgeving te stellen. Dat heeft mij erg geholpen nu meer relaxed met het leven om te gaan. Ik ben nogal perfectionistisch en ik geloof dat dat nu wel ietsje minder wordt.”

“We hebben inmiddels vijf jaar een eigen theater. Daar gaven we overdag voorstellingen voor kinderen en ’s avonds deed ik daar de cursussen. Toen in kranten en weekbladen minder positieve stukken over ons verschenen, werd het minder druk en werden de inkomsten te laag om van te leven. We moesten ernaast gaan werken. Vervolgens hebben we besloten om het theater voor twee jaar onder te verhuren en zelf het land in te trekken om meer contacten te leggen en duurdere optredens te krijgen.”

“Oorspronkelijk begon ik met het geven van de clowncursussen omdat ik geld nodig had. Ik vond het heel erg leuk om clown te spelen en meende dat ik mijn enthousiasme goed over kon brengen op de cursisten. Tijdens zo’n cursus kwam er een man die zelf clowncursussen geeft. Hij vond het heel leuk bij mij en gaf me een compliment. Dat was voor mij echt een reden om daar mee door te gaan. Zijn cursus heb ik later ook bezocht. In de loop der tijd zijn mijn cursussen steeds meer verbeterd. In het begin was het alleen enthousiasme, nu zit er echt een duidelijke opbouw in. Cursisten leren bij mij allerlei aspecten van het clown zijn, bijvoorbeeld hoe je als een clown kan reageren en omgaan met het publiek. Daarnaast stimuleer ik mensen een eigen act te ontwikkelen.”

Banaan

“Momenteel ben ik bezig aan een boek over clownerie in het dagelijks leven. De manier hoe een clown omgaat met de wereld om hem heen, kan er volgens mij toe bijdragen dat je relaxed in het leven staat en er meer plezier in hebt. In het boekje komen een aantal oefeningen voor de dagelijkse praktijk. Verder verschijnen er interviews met clowns in.”

“Ik maak geen grappen met woorden. Ik speel niet op de lach. Er gebeuren gewoon allerlei dingen tijdens een voorstelling en daar moeten mensen om lachen. Ik doe gewoon wat. Ik eet tien bananen op, met schil en al. Dan zitten de mensen te gruwelen en te griezelen, én te lachen. Maar ik ben niet echt bezig met grappen maken. Je leeft je leven als clown en mensen mogen dat meemaken. Zij vinden dat dan vaak grappig. Tijdens onze voorstelling reageren we vooral op het publiek. Daardoor is geen enkele voorstelling hetzelfde. Voortdurend ben ik bezig een betere clown te worden, die goed met het publiek kan omgaan. Ik probeer wat meer rust in mijn spel te brengen. Daarom ga ik vaak naar andere clowns kijken. Want ik wil blijven openstaan voor verbeteringen.”

Mariët Mensinks boek Laat je clown vrij verschijnt op 7 september.