Al bijna dertig jaar bemensen Diny Gremmen en haar man Rinus het openbaar toilet van het Nijmeegse centraal station. Sinds een jaar zijn ze zelfstandig ondernemer. Normaal bezoeken er zo’n vierhonderd reizigers per dag hun werkruimte. Tijdens de Vierdaagse zijn dat er achthonderd tot duizend.

door Argé Nieuwenhuijzen

Op

foto: Art Wubben

de inrichting van het Nijmeegse station valt veel aan te merken. Het toilet is echter piekfijn in orde. Via een elektronische schuifdeur van glas wandelt de bezoeker de brandschone toiletruimte van Diny en Rinus binnen. Behalve een aquarium staan overal bloemen. Het doet in niets denken aan de gruizige spoortoiletten elders in den lande, die meer tegen junks dan voor klanten lijken ingericht. De beveiliging bestaat uit de schuifdeuren voor het toilet. Na het betalen van vijftig cent mag de behoeftige bezoeker doorlopen en de kille sfeer van het Nijmeegse station achter zich laten. De muren zijn betegeld met grijze mozaïeksteentjes om het niet op stereotiepe pisbakken te laten lijken. Diny vertelt dat de verbouwing op rekening van de NS gebeurde. Ze voegt eraan toe dat zij en haar man verantwoordelijk zijn voor de verdere inrichting.

Het echtpaar heeft de nodige ervaring opgebouwd met het Nijmeegse toilet. Diny werkt er al meer dan dertig jaar. Ze begon als werknemer in dienst van de NS. Daarna nam zij samen met haar man de ruimte in pacht. En nu is het hun eigen bedrijfje. “Na de verbouwing vorig jaar zijn we eigenaar van deze wc geworden”, vertelt Rinus. “Toen onze oude plek verbouwd werd, maakten we gebruik van een toiletkeet bij de parkeerplaats. Kort voor de Vierdaagse, op 12 juli, werd de zaak heropend. Gelukkig mochten we toen die keet gedurende de Vierdaagse nog erbij blijven gebruiken. Dit jaar is dat jammer genoeg niet mogelijk.”

Zeikerds

Voor Rinus is dat een tegenvaller: “We konden vorig jaar met moeite de reizigers van dienst zijn. Vanaf de inschrijving tot aan het einde van de feesten stonden ze in de rij voor zowel deze ruimte als voor de keet. En dat 24 uur per dag. Hoe het dit jaar moet, weet ik niet.” Diny vindt het echter wel meevallen met de drukte: “We zijn dan inderdaad de hele dag en de hele nacht geopend, maar tussen 12 en 7 is er een extra hulp die dan op de wc’s let. Wij gaan dan even naar huis om te slapen.”
Tijdens de feestdagen komen er zo’n achthonderd tot duizend bezoekers over de vloer bij de Gremmens, in plaats van de gebruikelijke vierhonderd. Over het geheel genomen heeft Diny weinig klachten over de Vierdaagselopers. Alleen het uitgaanspubliek dat rond drie uur de trein naar huis neemt, wil nog weleens lastig zijn. “Dat zijn echte zeikerds, letterlijk en figuurlijk. Ze hebben wel drie euro over voor een biertje, maar zijn te beroerd om vijftig cent te betalen om netjes naar het toilet te gaan. Die gasten gaan ook wildplassen. Ik mag lijden dat de politie ze dan in hun kraag grijpt.”
De gemeente plaatst tijdens de feesten enkele urinoirs bij het Stationsplein. Rinus is er niet gelukkig mee. “Er komen enkele van die vierkante hokken te staan en die worden hooguit twee tot drie keer in die week schoongemaakt. Dat is veel te weinig. Voor ons is het vervelend omdat wij op die vieze bakken worden aangekeken, terwijl we er helemaal niets mee te maken hebben.”
De wc van Diny en Rinus heeft inmiddels de aandacht getrokken van de landelijke kranten. “Daarin is de wc als het mooiste toilet van Nederland omschreven,” vertelt Rinus. Binnenkort komt er zelfs een tv-ploeg langs voor een reportage. De eerste mijlpaal van honderdduizend bezoekers is inmiddels gepasseerd en tijdens de feesten bezoekt de 120-duizendste het toilet.