CDA-wethouder Tettero stopt

Nee zeggen tegen ontzettend goede dingen

Reageer op dit artikel in het forum

Na de komende gemeenteraadsverkiezingen neemt wethouder Joop Tettero (CDA) afscheid van de actieve politiek. Een terugblik op de afgelopen collegeperiode waarin GroenLinks met het college brak en waarin Tettero naast wethouder Sport en Financiën tevens een tijd waarnemend burgermeester was. "Politiek is onberekenbaar."

door Eric van Kaathoven

Joop Tettero, wethouder Sport, Financiën, Organisatie en Bedrijven: 'Politieke partijen moeten het roer omgooien.' (Foto: Rob Mols)

Joop Tettero werd na de verkiezingen van 1998 wethouder van Sport en Financiën voor het CDA. Dat was nadat hij vervroegd met pensioen was gegaan bij zijn vorige baan, directeur van het GAK in Dordrecht. Een uitermate moeilijke overstap, aldus Tettero. "Het politieke spel is niet zakelijk. De politiek praat over problemen in plaats van ze op te lossen. Het duurt allemaal erg lang, en er komen meestal slechts deeloplossingen uit omdat compromissen moeten worden gesloten. Bij de burger leeft dat niet zo. Die wil gewoon dat problemen verholpen worden."

Tettero was een blauwe maandag lid van de Politieke Partij Radikalen (PPR) maar koos daarna met overtuiging voor het CDA. "De verschillen tussen de partijen zijn niet zo groot", meent de wethouder. "Iedereen wil en doet hetzelfde. Alleen de wijze waarop verschilt. Het CDA legt de verantwoordelijkheid bij de samenleving. Eerst dingen zelf proberen op te lossen en dan pas bij de overheid aankloppen. Mensen die problemen hebben met de buurman, bellen tegenwoordig meteen de politie. Dan vraagt die of ze de betreffende buurman er al eens op aan hebben gesproken en dan blijkt dat niet het geval te zijn. Dat is toch raar?"
"Ouderen bergen we veel te snel op in pakhuizen. Met alle respect voor de professionele zorg maar zo worden ze wel losgesneden van de samenleving. Doordat het contact tussen jong en oud nu verbroken is, zijn ze weinig tolerant ten opzichte van elkaar. Een kat die een andere kat in zijn territorium krijgt, gaat ook blazen. Maar als je ze bij elkaar zet en je begeleidt dat een beetje, gaan ze samen spelen."

Superboekhouder

Het afgelopen jaar was Tettero naast wethouder ook een tijd waarnemend burgermeester, van oktober 2000 tot april 2001. D'Hondt was al vertrokken en Ter Horst was er nog niet. Een mooie tijd? "Leuk, spannend en interessant, maar het mooiste was dat het maar een half jaar duurde. Het was best zwaar om burgermeester en wethouder tegelijk te zijn. Er gebeurde ook nogal wat: vier moorden en een brand in een parkeergarage. Zwaar zijn ook de gevallen van 'in bewaring stelling' (gedwongen opname van personen die een gevaar voor zichzelf of de omgeving vormen, red.). De burgermeester moet daarvoor tekenen na advies van een psychiater. Je bent er, vaak midden in de nacht, uren mee bezig als er geen directe plaatsing mogelijk is. Het moet allemaal heel zorgvuldig gebeuren want het is toch de beroving van iemands vrijheid. En uiteindelijk is die persoon het er nooit mee eens. Het is een moeilijke afweging want waar ligt de grens?"

Tettero is er trots op dat de gemeente Nijmegen financieel weer op de rails staat. "Toen ik begon stonden we in het rood. Nu is er zelfs geld voor nieuw beleid. We hebben het tij ook mee gehad en meer geld gekregen uit het Gemeentefonds. Maar iedereen kan het hoor, wethouder van financiën zijn. Je moet alleen heel goed nee kunnen zeggen en dat zeven keer volhouden. Dat vergt discipline. Want het betekent nee zeggen tegen geld voor ontzettend goede dingen. Een wethouder van financiën is niets meer dan een soort superboekhouder." Komt er dan geen protest van de bevolking? "Natuurlijk, maar ik voer gewoon uit wat we in de raad hebben afgesproken. Als de raad zegt, zoals ze heeft gedaan, dat er bezuinigd moet worden op iets als de wijkcentra, dan doe ik dat. Als er daarna protest komt en partijen knikkende knieën krijgen, is dat vervelend, vooral voor de begroting. Politiek is onberekenbaar. Er wordt niet altijd van tevoren gekeken naar de haalbaarheid."

Dat het vertrouwen in de politiek zo gering is, snapt de wethouder wel. "Daarvoor zijn twee belangrijke oorzaken. Beloftes worden vaak niet nagekomen. Partijen zeggen in de verkiezingsperiode 'wij luisteren' en gaan daarna vier jaar lang hun eigen gang. Een andere oorzaak is dat de politiek steeds verder van de burger staat, of de burger van de politiek. Wat dat betreft is mijn eigen partij, het CDA, niet veel mooier dan alle andere."

Tettero vindt dat de politiek een andere weg in moet slaan, de burger erbij betrekken en meer aandacht voor de wijken. Bijvoorbeeld door bewonersbudgetten. "De politiek moet gewoon die zaken regelen waar de overheid perse voor nodig is, en de rest kun je best aan de mensen zelf overlaten. Wat dan de precieze structuur moet zijn, vind ik niet zo belangrijk. Dat kunnen wijkraden zijn want voor deelraden is Nijmegen misschien te klein." En de lokale partijen dan, die roepen dat zij het vertrouwen in de politiek terug gaan brengen door de wijken in te trekken? "Dat zullen splinters blijven, protestpartijen. Er is geen echt programma en er zijn meer dingen dan een paardendrol of hondenpoep. Nee, de verandering moet komen van de bestaande politieke partijen. Die moeten het roer omgooien."

Toekomstig college

Nu de verkiezingen naderen, rijst de vraag hoe het college er straks uit gaat zien. Tettero zou GroenLinks zeker een nieuwe kans willen geven. "De breuk tussen GroenLinks en CDA/PvdA is een frustratie voor alle betrokkenen. Een coalitie is toch een soort huwelijk en je gaat niet trouwen om zo snel mogelijk weer te scheiden. GroenLinks kwam met veel ideeën en idealen, maar met weinig bestuurservaring. Mensen uit het onderwijs werden plotseling wethouder. Bovendien zaten er wat oude rotten in het college en daardoor werden de nieuwkomers een beetje door ondergesneeuwd. Het niet bereiken van idealen leidde tot irritatie en frustratie terwijl dat er gewoon bij hoort. Geen enkele partij kan al haar wensen verwezenlijken in een coalitie. Er was een gesprek om er samen uit te komen waarin we hevig met elkaar worstelden. Maar nog tijdens dat gesprek belde De Gelderlander. Een persbericht meldde dat GroenLinks de handdoek in de ring gooide. Dat is geen manier van zaken doen."

"Bij nieuwe collegebesprekingen zou ik dat wel op tafel willen hebben. Dat mag niet nog eens gebeuren. Maar misschien biedt de toekomst nieuwe kansen want ik heb het wel heel jammer gevonden. GroenLinks en het CDA zitten programmatisch heel dicht bij elkaar. Als je de verkiezingsprogramma's van vier jaar geleden naast elkaar legt dan zie je heel veel verwantschap. En GroenLinks vertegenwoordigt met haar acht zetels een groot deel van Nijmegen. Dan heb ik het dus niet over die ene zetel van Jan van der Meer die van de Groenen/Stadspartij naar GroenLinks ging. Want dat is eigenlijk kiezersbedrog. Mensen hebben op De Groenen gestemd en niet op GroenLinks."
"De SP zit op haar hoogtepunt. Die partij heeft in haar hele bestaan nog niets bereikt. Ze hebben alleen maar nee geroepen, en nooit gezegd hoe het dan wel moet. Op een gegeven moment moet de burger toch wakker worden. Maar goed, iedere partij heeft recht om mee te regeren, ook de SP. Maar dan moet er wel zaken mee te doen zijn."

Geraniums

Voor het eerst mogen ook wethouders van buiten de raad komen. Tettero is sceptisch: "Dit soort cosmetische ingrepen werken niet. Er moet fundamenteel wat veranderen. Ik ben er heilig van overtuigd dat dezelfde mensen, die al jaren in de partijpolitiek actief zijn en 'nu eens aan de beurt zijn', wethouder worden als voorheen. Politieke mensen die weinig ervaring hebben in het aansturen van een complexe organisatie als de gemeente. Maar ik prijs de partij die het lef heeft om meteen na de komende verkiezingen een wethouder van buiten de raad te nemen."

Zelf neemt Tettero afscheid van de actieve politiek. Hij vindt het tijd om het wat rustiger aan te gaan doen. Werkweken van zeventig tot tachtig uur worden ingewisseld voor dertig of hooguit veertig uur. Want er komt natuurlijk toch nog van alles op hem af en hij wil zijn bijdrage aan de samenleving blijven leveren. Maar wel meer tijd dus voor andere dingen: weer eens naar Australië gaan, piano spelen en meters boeken weglezen. "Ik ga niet achter de geraniums zitten, of welk bloemetje dan ook."