Zilveren Camera
Foto's van houseparty goed voor tweede prijs

De Zilveren Camera is de enige Nederlandse prijs voor fotojournalisten. De Nijmeegse fotograaf Gerard Verschooten won daarvan afgelopen januari de tweede prijs in de categorie kunst en cultuur. Dat was met zijn fotoserie van dj Tiësto in het Arnhemse Gelredome. "Ik ga zelf graag naar houseparty's, geweldig! Maar ik heb er geen pillen bij nodig hoor."

door Anneke Stoffelen

De winnende serie omvat acht foto's van zowel dj Tiësto als van het dansende publiek. Verschooten had oorspronkelijk vijfendertig foto's ingestuurd. "Een paar dagen later werd ik gebeld. Of ik soms niet wist dat ik maximaal acht foto's mocht opsturen. Natuurlijk wist ik dat wel." De organisatie van de Zilveren Camera koos uit de vijfendertig plaatjes zelf een serie van acht. "Toen ze vroegen of ik daarmee instemde, had ik al een vermoeden dat ik kans zou maken op een prijs." De fotograaf zegt blij verrast te zijn met de selectie die de organisatie maakte uit de vijfendertig foto's. "Er zitten maar drie foto's van Tiësto zelf bij, de rest is van dingen die in het publiek gebeuren. Dat vind ik het interessantst: niet de hoofdact, maar juist de mensen eromheen. Ik hou er niet van om van een afstand toe te kijken. Met mijn lens duik ik overal tussen, dan kom ik de leukste dingen tegen."

Pas rond zijn achttiende begon Verschooten als hobby met fotografie. Hij kwam in die tijd als werkloze naar Nijmegen. "Om toch ìets om handen te hebben, begon ik aan een opleiding aan de fotovakschool in Apeldoorn." Zijn carrière startte Verschooten met vrijwilligerswerk bij de wijkkrant Nijmegen-Oost en De Nijmeegse Stadskrant. Bij het inmiddels ter ziele gegane Nijmeegs Dagblad vond hij zijn eerste betaalde baantje. Vervolgens nam de Gelderlander hem aan voor het maken van voetbalfoto's. "Hierdoor ontstond een vreemde situatie. Ik fotografeerde voor zowel De Nijmeegse Stadskrant, de Gelderlan-der als het Nijmeegs Dagblad. Drie concurrenten dus." Rafelrandestheet

Verschooten: "Met mijn lens duik ik overal tussen."

Tegenwoordig bestaat zo'n dertig procent van zijn werk uit het maken van nieuwsfoto's voor de Gelderlander. Andere belangrijke opdrachtgevers zijn de universiteit en het ziekenhuis. Verschooten interesseert zich vooral voor de jongerencultuur en "actie-achtige dingen". Als freelancer krijgt hij echter allerhande klussen, van sinterklaasmiddagen tot groepsportretten. "Het leuke daarvan is dat ik elke dag ergens anders kom."

Zijn visie op fotografie? "Enerzijds is het gewoon een baantje. Er is een verhaal en er moet een plaatje bij. Daaruit bestaat het grootste deel van mijn werk. Anderzijds ben ik wel geëngageerd. Ik respecteer mijn onderwerp, interesseer me voor de mensen die ik fotografeer." Zijn stijl kan Verschooten moeilijk onder woorden brengen. "Iemand noemde me ooit een rafel-randestheet. Ik ben geen stilist, gebruik geen strakke lijnen. Met rafelrandestheet wordt eigenlijk bedoeld dat ik zuiver afga op het inhoudelijke." In zijn werkkamer staan twee computers met gigantische beeldschermen waarmee Verschooten zijn foto's bewerkt en bewaart. De fotograaf demonstreert hoe makkelijk hij zijn plaatjes kan 'bijschaven'. In een portretfoto van een muzikante kleurt hij de ogen van het meisje knalblauw. "Foto's mooier maken mag, vind ik. Het is iets anders als je essentiële dingen gaat veranderen. Journalistieke foto's moeten de werkelijkheid laten zien. Je kunt geen plaatje laten zien en zeggen 'dit is er gebeurd' terwijl het in het echt anders was." Toch beging hij daar ooit een blunder mee: "Ik had twee voetballers in een hele mooie beweging gefotografeerd. Prachtig plaatje, de bal was alleen niet te zien. Die moet er natuurlijk wel op. Dus heb ik er zelf een voetbal in gemonteerd. Drie dagen na publicatie van de foto, zag ik ineens dat de 'echte' voetbal wel op het plaatje stond, achter één van de spelers. Stonden er dus twee ballen op! Gelukkig heeft niemand dat ooit opgemerkt."

Verschooten laat een boek zien met foto's van de Caribbean. "Geweldig toch? Een kennis ging voor een magazine met een achtdaagse cruise mee. In ruil voor foto's bij het verhaal mocht ik mee." Bladerend door het boek verzucht de fotograaf: "Ik moet eigenlijk veel meer gaan reizen. Maar het ligt aan mezelf. Als je wilt reizen moet je erachteraan, dingen regelen. Ik ben in wezen een heel lui persoon." Wijzend op de ligbank die zo'n beetje eenderde van de kamer in beslag neemt: "Dat kun je wel zien, haha." Ondanks zijn verlangen om meer te reizen heeft Verschooten geen echte ambities voor de toekomst. "Dat vind ik zo'n onzin. Laat het maar gewoon gebeuren. Ik zie wel wat er komt."l

Een aantal van de prijswinnende foto's is verwerkt in een collage op de voorkant van dit nummer.
Download hier de losse foto's (gecomprimeerd bestand / zip)