Ik reed op mijn scootmobiel een drukke boekhandel binnen. Daar zat een schrijver achter een grote stapel nog te signeren werk. Niemand keek naar hem om. Daarom maakte ik een praatje met hem. Hij had een thriller over hardlopen geschreven en zei, met een blik op mijn scoot: "de hoofdpersoon werd 'ingehaald' door een rolstoeler." Weken later schreef ik hem deze brief, gezeten op mijn scoot.

Beste J., - tussen Elst en Arnhem-
Ik las in een recensie van je boek dat je 'helaas' nooit fanmail ontving. Welnu: een brief van een fan die nog nooit iets van je gelezen heeft! Ik werd net op een gruwelijke manier gestraft voor de opmerking die ik je, op weg naar de kassa, toevoegde: "lopen is voor de dommen!" (Je keek, arme ziel, zo geschokt, ik had het nog willen toelichten.)

Vandaag reed ik op mijn scootmobiel vanuit mijn huis naar het NS-station, het eerste traject van mijn reis naar Assen. Je weet het wellicht niet, maar als je je rolstoel wilt meenemen in de trein, moet je een strak protocol volgen.

-station Dieren-
Je moet je drie uur voor je reis bij een telefoonnummer in Utrecht melden, je trein reserveren – wat overigens niet betekent dat je ook mee mag – en je een kwartier voor vertrek bij het loket melden. En in dit geval: een rolstoeltaxi in Assen bestellen. Want mijn bestemming ligt te ver van Assen om zelf te rijden: de twee dichtstbijzijnde stations hebben de gehandicaptenassistentie opgeheven; al die overlast... Gehandicapten moeten maar een auto aanschaffen van de vervoerskostenvoorziening die overigens praktisch afgeschaft is, of gewoon niet meer willen reizen. Zo voegde de 'gehandicapteninlader' in Hoogeveen me een keer toe: "Ja, ik ben wel te laat, maar ik moest in Meppel ook nog vier invaliden inladen!" Ik had twee uur op een ijskoud station gewacht; hij kon elk moment komen; miste al mijn aansluitingen en deed zeven uur over een reis die over de snelweg twee uur duurt.

Gaat er onverhoopt iets mis, een lekke band, een lege accu, of zoals vandaag de Vierdaagse, dan zijn de rapen gaar, je komt te laat, mag niet meer mee. De Vierdaagse verkoos het deze keer om me op mijn route naar het station massaal de weg te versperren. Met lopers, kijkers, dranghekken en politie.

Toen dacht ik ineens weer aan jou en aan mijn opmerking: "lopen is…" En in eerste instantie met instemming. Want tijdens het gedeelte dat ik noodgedwongen met de stoet meereed, kreeg ik toch een hoeveelheid stomme opmerkingen over me heen! (loperdelirium?) Van lopers die, aan hun manier van lopen te zien, ook wel een scootmobiel hadden kunnen gebruiken.

-station Zutphen-
Ondertussen zweette ik peentjes van angst dat ik mijn trein zou missen. Want dat zou een keten van ellendige gebeurtenissen op gang brengen. Aansluitingen missen, taxi afbellen, familie in paniek. Gelukkig haalde ik het net, met medewerking van de politie. Ik bedacht me dat ik toch veel meer van hardlopers hou.

Wat die opmerking betreft: we zeggen het vaak als vriendinnen onder elkaar (we zijn nl. allemaal 'kreukels', loopgestoord.) Als er bijvoorbeeld een nieuwe scoot uitgeprobeerd is – een opwindende gebeurtenis – of er een verlamming opkruipt. Als geuzenmotto, bittere troost of galgenhumor. Vat het dus niet persoonlijk op. Ik zal je boek gaan lezen. Om te zien of ik een echte fan word.

Veel succes met je werk, m.m. Beste J.,
Zoals beloofd heb ik je boek gelezen. Het heeft al mijn vooroordelen over Nederlandse thrillers in een week weggenomen. Ik vind het een zeer goed geschreven boek, geen woord te veel en daarom indringend. Ik ontdekte tot mijn verbazing dat ik in mijn verbeelding hardliep met de hoofdpersoon; de pijn, de uitputting, het over je grenzen gaan, de volledige ineenstorting van je fysieke vermogens, het komt me allemaal zo bekend voor. En ik heb al zestien jaar niet meer hardgelopen!

Knap ook hoe je de sympathie van de lezer bij de hoofdpersoon kunt laten, terwijl hij toch iets vreselijks op zijn geweten heeft. Akelige rolstoeler trouwens. Mijn fantasieën gaan niet verder dan iemand met wie ik nog een rekening te vereffenen heb, te overrijden met mijn elektrische scoot.

Ik kan nog van je leren, m.m.