|
Vioolspelen in corrupt China door Max van Wel Het kan haast niet anders of de Chinese regisseur Chen Kaige is een groot liefhebber van klassieke muziek. In zijn nieuwste film Together (Han ni zai yiki), combineert hij werken van Tsjaikovski, Bruch, en Strauss met een prachtig vormgegeven verhaal. Zelfs mensen die weinig ophebben met klassiek blijven daar wellicht niet onberoerd bij. Weliswaar speelt vioolmuziek in Together een prominente rol, Chen vermoeit de kijker niet met allerlei ins and outs die komen kijken bij het uitvoeren daarvan. De regisseur brengt het terug naar de kern waar het bij muziek om draait: het gevoel. Hij doet dat met het door hem bedachte verhaal over de dertienjarige Xiaochun, een talentvol vioolspeler in een provinciedorp. Met zijn viool kan Xiaochun zijn onbestemde gevoelens kwijt over het gemis van zijn moeder. Zijn vader, een goedzak die als hardwerkende, eenvoudige kok de kost verdient, vertelt dat die viool naast hem lag toen Xiaochuns moeder hem als baby verliet. Om voor Xiaochun de grote sprong voorwaarts te maken, reist zijn vader met hem naar Peking om daar auditie te doen voor het conservatorium. De kennismaking met de grote stad markeert voor de onbevangen Xiaochun een nieuwe fase in zijn leven. Op kinderlijke wijze raakt hij verliefd op Lili, een jonge vrouw die op een rijke man uit is en hij zet zijn toekomst voor haar op het spel. Hoewel Xiaochun zich afzet tegen zijn provinciale afkomst, wil hij die als het erop aankomt toch niet loslaten. Dit mondt uit in een theatraal slot wanneer hij zelf de keuze maakt tussen zijn liefde voor de viool of de geborgenheid bij zijn vader en het dorp. Net als zijn eerdere films Farewell To My Concubine, Temtress Moon en The Emperor and the Assassin, levert regisseur Chen opnieuw een werk van hoog cinematografisch niveau af. Together lijkt met de virtuoze combinatie van muziek en beelden net zo met het hart gemaakt als de hoofdpersoon vioolspeelt. Daarnaast biedt Together een doorkijkje van het huidige China met haar gewoontes en de dagelijkse praktijk voor de gewone man. Zoals de in westerse ogen overdreven nederigheid van ondergeschikten, tot en met het urineren in een vaas bij gebrek aan riolering. Een opvallende rode draad die Chen in zijn film heeft aangebracht, is de welig tierende corruptie. "Jij begrijpt tenminste hoe het leven in elkaar zit", laat hij een dorpsnotabele zeggen als Xiaochun wel het geld aanneemt dat zijn vader eerder weigerde. Wanneer Xiaochuns vader toevallig opvangt dat zijn zoon niet als eerste is ge�indigd bij de auditie, omdat de eerste plaatsen zijn gekocht, beschouwt hij dat slechts als een gegeven. Voor hem telt alleen dat Xiaochun blijkbaar inderdaad een groot talent is. Hij laat zich ook niet ontmoedigen als een docent ronduit stelt: "Al speelt hij fantastisch, dan redt hij het nog niet". Blijkbaar zijn zulke praktijken acceptabel in China, want Together ondervond geen problemen met de censuur. Chen kreeg voor de regie nota bene een Gouden Haan, de Chinese versie van de Oscar. Of daar ook steekpenningen aan te pas zijn gekomen, doet er niet toe, want het is zonder meer verdiend. Together (Han ni zai yiki)
|
||||||||||