Alle geloven op een kussen
Studentenkerk groeit uit haar jas

Studenten praten er over dingen waar ze anders nooit over spreken. De studentenkerk, een ontmoetingsplaats voor iedereen, trekt steeds meer bezoekers. De kerk wil een brug slaan tussen ‘ik’ en ‘de ander’ en tussen verschillende inzichten en religies. Wie er binnenwandelt hoeft zeker niet gelovig te zijn.

door Job van der Meer

Fraukien Smit is blij met de toeloop van studenten. foto: Ton Gelsing

Tegenover de Universiteitsbiblio-theek, aan de bedrijvige Erasmuslaan, staat een blokvormig gebouwtje tussen het groen. Oude verweerde stenen vormen horizontale lijnen om de rechthoekige poort. Boven de entree staat in onopvallende letters ‘Studenten-kerk’. Blauwgele banieren met de woorden ‘open’ en ‘gastvrij’ hangen naast een franjeloos zwart hek. Er volgt een wit halletje waar posters van bijeenkomsten de donkere pilaren kleur geven. Nieuwsbrieven en folders van vooral kerkelijke organisaties liggen er verspreid over tafeltjes en kastjes. Uit een van de twee kamers die op de ruimte uitkomen klinkt een telefoongesprek met luid gelach, uit de andere een verwensing. Een volgende deur toont een gang vol kantoortjes. De vraag dringt zich op waar hier de kerk is.

"Een vraag die veel studenten stellen als ze hier binnenkomen", zegt pastor Froukien Smit lachend. Na haar telefoongesprek neemt ze de tijd om een kopje thee in te schenken en over haar werk te vertellen. "Studenten en medewerkers van de universiteit kunnen hier binnenwandelen voor persoonlijke gesprekken of bezinning. Daarnaast houden we regelmatig bijeenkomsten rond thema’s als ontmoeting, verdieping, bezinning en actie. Studenten komen vaak met levensvragen zoals ‘wie ben ik’, ‘wie wil ik zijn’ en ‘wat zijn mijn idealen’, maar niet elke ontmoeting heeft met zware thema’s te maken. We eten bijvoorbeeld een keer per maand samen. Daarnaast is de brug tussen verschillende religies voor ons belangrijk. We hebben een kapel en een islamitische gebedsruimte en niet lang geleden was er hier een boeddhistische bijeenkomst. Iedereen is hier welkom."

Smit koos bewust voor het werken met studenten. "Zij zitten vaak met vraagstukken die bij hun identiteitsontwikkeling passen en dat spreekt mij aan. Waar je in een parochie lange tijd dezelfde mensen ziet, heb ik hier met niet-gelovigen en mensen met een ander geloof te maken. Elk jaar zijn er weer andere studenten en dat is heel afwisselend. Het heeft tegelijkertijd een nadelige kant. Tot nu toe werken wij als pastores hard om bijeenkomsten te organiseren en we willen graag dat studenten de activiteiten meer zelf gaan dragen. Als je elk jaar nieuwe studenten hebt, loopt dat niet vanzelf. In mei is er al wel een groep van 23 mensen naar Taizé gegaan, een religieuze ontmoetingsplek in Frankrijk. Eerder organiseerden wij dat, nu doen zij dat zelf."

Irak

Een klop op de deur onderbreekt haar verhaal. De mevrouw van de verwensing vraagt zachtjes of haar e-mail nu wel is overgekomen. Kort daarna worden de kopjes opnieuw gevuld met thee en Smit leunt achterover. Welke taak ziet ze voor zich weggelegd als pastor? "Ik wil studenten meegeven dat ze niet alleen voor zichzelf op de wereld zijn en dat ze kritisch moeten blijven tegenover de maatschappij. Wees je bewust van de keuzes die je hebt. Daarnaast wil ik ruimte geven voor geloof, meditatie en rusten."

Twee jaar geleden bezochten 223 studenten de kerk. Na een stijging tot 284 het jaar daarna kon Smit het afgelopen jaar op 256 bezoekers rekenen. "Het is achterhaald dat je voor een bezoek aan de Studentenkerk gelovig of vroom moet zijn. Via studieverenigingen en door mond-tot-mondreclame proberen we dat studenten duidelijk te maken. Toen de oorlog in Irak dreigde, hebben we samen met studenten politicologie, de islamitische en multiculturele studievereniging en de richting amerikanistiek een boeiende bijeenkomst gehad."

Naast het kantoor van de pastor bevindt zich de islamitische gebedsruimte. Er staan twee paar slippers slordig voor de deur. In de daarboven gelegen kapel heerst een serene rust. De ruimte wordt gevuld door de geur van dennenhout en lavendel. Onder de diepe donkere kleuren van een verscholen glas-in-loodraam omsluiten twee rijen zwart-witte stoeltjes het robuuste altaar. Er staat een maquette op. Smit legt uit dat er nieuwbouwplannen zijn. "Hiernaast hopen we een nieuw kerkgedeelte te bouwen. We groeien uit dit gebouw." Lachend voegt ze daaraan toe: "Dat hoor je niet veel meer van kerken tegenwoordig."