Een Afro-Amerikaanse cocktail

Ik heb ze maar één keer gezien, hartje winter en niet in Nijmegen. Nu is het een jaar of wat later, de mussen vallen amechtig van het dak en of het nog niet zomer genoeg is, verschijnt daar dan de nieuwste cd van Africando. Kan het nog beter? Ineens weet ik het zeker: dit mag niet meer ophouden.

Voor wie ze niet kent: tien jaar geleden verraste Africando de wereld met de debuut-cd Trovador. Drie Senegalese zangers, een Malinese arrangeur, een Senegalese producer en een paar handenvol New Yorkse salsaveteranen maakten dat jaar een van de warmbloedigste dansplaten ooit, en het transatlantische gezelschap werd overal terecht met gejuich ontvangen. Voor Afrika betekende de muziek een terugkeer naar de jaren zestig, de tijd vlak na de onafhankelijkheid, toen het hele continent danste op de opzwepende ritmes van de rumba, de pachanga en de cha-cha-cha. De rest van de wereld werd er nog eens fijntjes aan herinnerd dat de wortels van latin en salsa nu eenmaal in Afrika liggen, en nergens anders.

We zijn nu tien jaar en zes cd’s verder. De lijst van medewerkers en gastmuzikanten op die zes cd’s laat zich inmiddels lezen als een 'who is who' van de Afro-Caribische muziek. Ook op de nieuwste, Martina, komen ze weer overal vandaan: van Cuba tot Haïti, en van Congo tot Guinee. Dat het resultaat desondanks toch als een eenheid klinkt komt door het orkest, dat de vlijmscherpe arrangementen van Boncana Maïga speelt met die soepele discipline die lijkt voorbehouden aan Latijns-Amerikaanse muzikanten. Wie zei dat ze daar lui zijn? Daar overheen wordt gesoleerd en gezongen met een plezier waar de spreekwoordelijke vonken van afspatten. Het enige minpuntje is misschien dat de cd niet zoveel uitschieters kent als de vorige. Maar die had dan ook wel een heel spectaculaire gastenlijst, met als hoogtepunten zowel Salif Keita als de Congolese hartenbreker Koffi Olomide. Het beste smaakt me nu de bijdrage van Gnonnas Pedro uit Benin, met een fabuleuze solo op wah-wah viool (!), en de bitterzoete melancholie van Lote Lô, door de Senegalese singer-songwriter Ismaël Lô.

Met meesterhand gemixt uit de beste ingrediënten, dat was en is het geheim van Africando: een Afro-Amerikaanse cocktail die zijn uitwerking nog altijd niet mist. En als ik één suggestie mag doen aan de programmeurs van de Music Meeting: haal ze naar Nijmegen! Zet ze op het podium in de Vereeniging en ik garandeer een kokendhete zaal. Blijft het nog lang zomer in 2003…