<< terug

 Muziekrecensie

Overtuigende Belgapop van Sukilove

door Mark van Heck

Het gaat goed met de Vlaamse popmuziek. In het Nederlandse clubcircuit, op internationale festivals, en in de hitlijsten doen de Belgische bands zich steeds meer gelden. De meeste van deze bands hebben twee eigenschappen gemeen. Ten eerste spelen ze vooral melodieuze gitaarpop die inmiddels bekend staat als ‘Belgapop’. Ten tweede lijken hun namen afkomstig lijken een verwarde geest na een wel heel Bourgondische avond: K’s choice, dEUS, Das Pop en Zita Swoon.

Het melodieuze kenmerk is zeker van toepassing op de band Sukilove. De vijf Vlamingen speelden 5 april in muziekcafé Merleyn. Vorig jaar traden ze hier ook al op en dat is geen toeval. Want het vijftal heeft sterke banden met de regio. Het management is in handen van Dingo Music in Oosterhout en de cd Talking in the Dark is uitgebracht door cd-winkel de Waaghals in Nijmegen. Misschien dat de relatief onbekende groep daarom toch ruim honderd man op de been kreeg.

De Suki’s lieten lang op zich wachten. Tot bijna een uur na de geplande aanvangstijd bleef het stil. Maar toen kreeg het publiek waar voor zijn zes euro. De band speelt breekbare, gemakkelijk in het gehoor liggende popliedjes. Meestal vrij rustig, met af en toe een wat steviger moment. De kracht van de band zit voor een belangrijk deel in de overtuiging en de oprechtheid waarmee zanger/gitarist Pascal Deweze zijn teksten vertolkt. Ook de zeer vloeiende driestemmige zang, samen met gitarist Helder Deploige en drummer Stoffel Verlackt doet zijn werk. Het heeft soms wat weg van de broertjes Finn in Crowded House. En het drumwerk van Verlackt is een genot om naar te luisteren. Bij hem geen grof hakwerk, maar een goede, subtiele techniek, vaak met brushes. Niet voor niets schrijft de band op zijn website: “Silence is louder than Limp Bizkit. And it's got better tunes too.” Contrabassist/basgitarist Pieter Van Buyten en keyboardspeler Guy Van Nueten maken het vijftal compleet.

De band stelt kwaliteit duidelijker boven kwantiteit: al na een uur was het concert ten einde. Natuurlijk werd er om een toegift gevraagd, en natuurlijk kwam die. Deweze: “Dank u voor het instandhouden van dit mooie ritueel.” De laatste twee liedjes van het optreden speelde hij alleen, zonder band, en zonder versterking. Hij schoof de microfoon aan de kant en probeerde akoestisch het hele publiek te bereiken. Uit ontzag was iedereen doodstil.