|
Uitgaansrecensie De Mythe 70’s disco show: gelukkig is het 2003
door Mark van Heck De Mythe heeft iets nieuws: de 70’s Disco Show. Zaterdag 5 april werd deze voor het eerst georganiseerd. Afhankelijk van de reacties is het de bedoeling dit vaker te doen. De Nijmeegse Stadskrant ging kijken of dat nu wel zo’n goed idee is. Wellicht ten overvloede: de Mythe is een bar-discotheek in de benedenstad die zich richt op een gay-publiek. En waar je ook als heteroseksueel welkom bent. Vooral in de discotheek, en helemaal in het weekend is het een bonte verzameling van mannen die op mannen vallen, mannen die op vrouwen vallen, vrouwen die op vrouwen vallen en vrouwen die weliswaar op mannen vallen maar blij zijn dat ze even niet door mannen worden lastiggevallen. De gemiddelde outfit is trendy en de meerderheid is onder de dertig. De muziek wordt op een stevig volume gedraaid en is zoals je die in een club verwacht: veel dance, lichte house en af en toe wat rock. Kortom: een prima plek om nog even te bewegen na wat uurtjes hangen in het café. Blijkbaar is het allemaal niet leuk genoeg. Of misschien wilde men gewoon eens wat anders. Hoe dan ook, op 5 april was er dus de 70’s disco show. Bij de entree viel daar nog niets van te merken. De aankleding van het café waar je doorheenloopt als je naar de discotheek gaat, was niet anders dan anders. De entreeprijs van 2,50 euro is ook gebruikelijk in het weekend. Bij de trap naar beneden was een doek met een grote spiraal in felle kleuren opgehangen. Het grootste verschil was de muziek. Bij binnenkomst klonk YMCA van the Village People. Op een normale zaterdagavond zou de dj het nummer er in een jolige bui tussendoor kunnen smokkelen, maar daar bleef het niet bij: Abba, Gloria Gaynor, Aretha Franklin en natuurlijk die andere hit van the Village People. Het ging maar door. Alsof er in de 70’er jaren niets anders is gemaakt. Eventjes werkt die muziek wel op de lachspieren, na een kwartiertje is de grootste lol er wel af. De melige dansjes, waar een enkeling zich vertwijfeld aan waagde, pasten niet bij de ambiance. Want de discotheek zag er, op een enkel psychedelisch schilderij na, niet anders uit dan gewoonlijk. Wel waren er mensen verkleed. Ze hadden alle vier een zogenaamde soul-pruik op, een grote zonnebril en een glitterplak. Alsof er vier Lenny Kravitzen rondliepen. De derde keer dat er een nummer van de Village People door de speakers schalde, was voor ons het sein om te gaan. We hebben bij de deur nog even nagevraagd of het echt de bedoeling is om dit vaker te doen. Dat is het. Meer informatie over de Mythe: www.demythe.com
|
||||||||||