|
Het Nijmeegse wijgevoel Een jaar links college
door Job van der Meer “Dit college heeft duidelijk een ander verlanglijstje”, stelt centrummanager Birgit Hendriks, die de ondernemers uit de binnenstad vertegenwoordigt. Het kost haar moeite om de wethouders te overtuigen van de economische gevolgen van hun beslissingen. “Bij het vorige college van VVD, CDA en PvdA was dit vanzelfsprekender. Bij de plannen voor een daklozenopvang in het centrum worden nu in eerste instantie de belangen gewogen van degenen die de hulp nodig hebben. Niet die van de ondernemers. Dat er nu toch een locatie is waar iedereen tevreden mee is, komt door aandringen van onze kant.” Hendriks zegt daarmee haar punten uiteindelijk wel op de agenda te krijgen, maar het kost tijd. “Economisch denken zit er gewoon niet zo in”, aldus Hendriks. “Het college hecht aan de kleine ondernemers, maar de projecten om de straten waar ze zitten op te knappen, werden het afgelopen jaar juist terzijde geschoven. Dat wordt nu weer teruggedraaid, maar het geld is volgens mij al uitgegeven.” In het centrum merkt men dat de prioriteit van dit college ligt bij achterstandswijken als de Wolfskuil en het Willems- en Waterkwartier. GroenLinks-wethouder Lenie Scholten wil daarnaast wetenschappelijke bedrijfjes, verbonden aan de universiteit of het Universitair Medisch Centrum (UMC), stimuleren. Een projectgroep van GroenLinks is bezig uit te zoeken of er ook banen in de zorg en het toerisme zijn te creëren. Op het milieubeleid van het linkse bestuur heeft Hendriks ook aanmerkingen: “Het verplicht gebruik van eco-glas tijdens de Vierdaagse-feesten, kost de ondernemers klauwen met geld. Voor het statiegeld hebben we extra kassa’s nodig en we moeten achteraf alles onderling verrekenen. Een groot logistiek probleem. Bovendien zijn de hardplastic ‘glazen’ niet overal te spoelen en verdwijnen ze in de Waal, of mensen gaan er mee voetballen.” GroenLinks-wethouder Ton Hirdes vindt het jammer dat de horeca zich zo terughoudend opstelt. “Vanwege de weerstand vanuit de horeca, is al besloten dat eco-glas niet verplicht is. Het gaat om een verzoek. Dat het ze geld kost is misschien waar, maar het opruimen van plastic wegwerpbekertjes komt nu voor rekening van de belastingbetaler. Bovendien gaan al die wegwerpglazen de verbrandingsoven in en dat is nog slechter voor het milieu.” VVD-fractievoorzitter Peter Paul Leferink op Reinink zit vooral het afschieten van het geplande overslagterrein MTC aan de Waal bij Slijk-Ewijk dwars: “Het college komt niet met alternatieven voor de werkgelegenheid en het geld dat de regio misloopt. Ze geeft daarentegen erg veel geld uit aan al bestaande fietsroutes.” GroenLinks stelt daarentegen in haar maandelijkse nieuwsbrief dat er geen economische onderbouwing voor het MTC is. Daarnaast werd er geen rekening gehouden met de natuur en er was onvoldoende duidelijkheid over de veiligheid voor de bewoners van het gebied. Ook de Raad van State onderkende dit. Als ‘wisselgeld’ komt er overigens wel een, veel kleiner, bedrijventerrein. Om de tafel Hirdes noemt Leferink op Reininks woorden over de fietsroutes klinkklare nonsens. “Ook de VVD vond dat die behoorlijk zijn achtergebleven en een oppepper nodig hebben. Als meer mensen op de fiets gaan, zijn de verkeersproblemen in de stad veel minder groot.” Ben Groenen, voorzitter van de Nijmeegse afdeling van verkeersveiligheidsorganisatie 3VO, ziet nog niet veel van de beloofde fietspaden en de aanpak van de tien gevaarlijkste kruispunten. Toch is hij voorzichtig positief over het beleid van Hirdes. “3VO vervult een brandweerfunctie. Vanuit de wijken komt de vraag voor advies en bemiddeling, en wij stappen naar de gemeente. Bij de VVD-wethouders van het vorige college kwamen we moeilijk binnen en ook Hirdes hebben we zelf moeten benaderen, maar we zitten nu wel met elkaar om de tafel.” Hirdes bevestigt aan dat hij regelmatig overleg heeft met een verkeerscommissie, waar ook politie en brandweer deel van uitmaken. “We proberen bij elk project deskundige organisaties te betrekken en dus hebben we onlangs ook met 3VO gesproken, dit keer in verband met de nieuwe fietsbrug.” Hij zegt op schema te liggen met de geplande fietspaden en de aanpak van gevaarlijke kruispunten. Zo zijn de Sophiaweg en de Muntweg gedaan en komen dit jaar de Oranjesingel en het Steve Biko-plein aan bod. “We doen er elk jaar een paar”, aldus Hirdes die laat merken dat er hard wordt gewerkt. “We gaan meer ruimte geven aan voetgangers en dit jaar starten we bovendien met een verkeersveiligheidsprogramma, op de scholen en in het straatbeeld.” GroenLinks-fractievoorzitter Wouter van Eck is over het algemeen tevreden over het college. “Het is goed, al kan het beter. Het duurt lang voordat fietsvoorzieningen, zoals de stalling op de Ganzenheuvel en de beloofde fietspaden, zijn gerealiseerd. En ik zie nog veel grauwe en kale straten. Daar kan volgens mij sneller iets aan gebeuren. Daartegenover staat dat het prestigeobject MTC is afgeblazen en slaat het college met zijn wijkaanpak een brug tussen het stadhuis en de burger. Het contact met de burger is momenteel erg goed.” Ook Leferink op Reinink vindt, ondanks zijn kritiek op het milieueconomisch beleid, de wijkaanpak van dit college voortvarend: “SP-wethouder Hans van Hooft sr, die de wijken in portefeuille heeft, is de enige die resultaat boekt.” Om de kloof tussen de stad en het stadhuis, en tussen de burger en zijn wijk, te verkleinen is er meer geld uitgetrokken voor de wijken. Elke maand krijgt één wijk in Nijmegen bezoek van haar eigen wijkwethouder. De burger krijgt daarmee de kans om eigen problemen aan te kaarten bij de mensen die beleid maken. Ogen en oren “Die extra aandacht voor de problemen in de wijken doet de mensen goed”, bevestigt Ineke de Jonge, directeur van welzijnsorganisatie Tandem. Deze instelling met als motto ‘samen-werken aan samen-leven’, is actief in bijna alle Nijmeegse wijken. “Maar het college moet ook blijven besturen”, benadrukt zij. De Jonge schetst als voorbeeld een wethouder die tijdens een wijkbezoek een verkeersdrempel belooft en dit vervolgens zelf gaat regelen. “Als deze wethouder diezelfde tijd besteedt aan het geven van richtlijnen, kunnen ambtenaren en uitvoerende instanties veel sneller in actie komen. Dan ligt die drempel er net zo snel en heeft de wethouder meer tijd over voor het ontwikkelen van goed en duurzaam beleid. Daarmee kunnen we namelijk echt iets veranderen.” Een eigen onderzoek van de gemeente naar de wijkbezoeken van de wethouders concludeert echter dat het vooral de ambtenaren veel tijd kost. Omdat de bezochte bewoners erg tevreden zijn, wil het college elk halfjaar herhalingsbezoeken van de wethouders organiseren. Dan kan meteen worden bekeken of er iets is gedaan met de toezeggingen, want tot nu toe zegt bijna de helft van de bezochte bewoners niets daarvan te merken. Het college stelt in een begeleidende brief dat het daarom allemaal veel sneller moet. De Jonge, die de aandacht van de gemeente voor de wijken looft, is het niet eens met het standpunt van PvdA-wethouder Geert van Rumund en de SP, dat Tandem een minder vanzelfsprekende rol in de wijken moet krijgen: “De gemeente komt met haar aanpak dichter bij de burger te staan en dat is heel goed. Deze nieuwe positie kunnen ze juist gebruiken om ons en andere instellingen opdrachten te geven, die meer aan de wensen van wijkbewoners tegemoetkomen.” Van Rumund wuift de kritiek van De Jonge van de hand. "De wijkaanpak is het kernpunt voor het wijgevoel en een duidelijke taak van de gemeente. De wijkmanagers moeten de ogen en oren van de wijk worden.” De Jonge heeft soms het gevoel dat de gemeente wil concurreren. “Een strijd die ik van mijn kant helemaal niet wil voeren. We kunnen beter samenwerken. Er zijn al veel ogen en oren in de wijk.” Wouter van Eck ziet de positie die de wethouders innemen in de wijken vanuit een ander perspectief. Hij vindt het prima dat mensen huisbezoeken aanvragen, maar soms zijn er teveel bespreekpunten. “Het college moet een balans vinden tussen wat de gemeente op zich moet nemen en wat de burger zelf moet doen.” Duidelijk is wel dat de linkse wethouders hun belofte naar de burger waarmaken. De verschuiving van prioriteiten zet bij verschillende Nijmeegse organisaties soms de verstandhoudingen met het college aardig op scherp. Dat doet volgens van Eck niet af aan het beleid. Hij vindt dat er hard wordt gewerkt en noemt de sfeer in het college opvallend genoeg ontspannen.
|
||||||||||||