|
Bewoners mogen blijven
rijker. door Daan Stevens Hoewel de uiteindelijke beslissing over de Grote Broek pas rond een uur na middernacht viel, was de commissievergadering over dit onderwerp allesbehalve saai. De publiekstribune zat tjokvol met krakers, vrijwilligers en anderen die de Grote Broek een hart onder de riem wilden steken. Dit leidde van tijd tot tijd tot hoongelach en geklap, dat sommige knikkenbollende journalisten en politici bij de les hield. Het college had drie mogelijke scenario’s voor de toekomst van de Grote Broek in gedachten. Het eerste, waarbij de gemeente eigenaar blijft van het pand kon op geen enkele steun rekenen. Dit plan was in feite al voor de vergadering gesneuveld omdat het een te groot financieel risico met zich meebrengt. Het college gaf zelf de voorkeur aan plan B: de verkoop van het pand aan woningcorporatie Standvast voor dezelfde 1,2 miljoen, waarvoor de gemeente eerder het pand kocht in oktober 2002. Standvast wil een gedeelte van het pand verhuren aan de huidige bewoners tegen een huurprijs overeenkomstig de sociale woningmarkt. In het niet bewoonde deel, dat tot een officiële broedplaats wordt gepromoveerd, moeten uiteenlopende culturele activiteiten plaatsvinden. Door het pand samen met de ex-krakers op te knappen, denkt Standvast de opknapkosten te kunnen drukken. Zowel de bewoners, het college en Standvast waren voorstander van dit scenario. De meeste oppositiepartijen zagen het liefst plan
C werkelijkheid worden. Daarbij zou het pand verkocht worden aan derden.
Enkele winkeliers in de Van Broeckhuysenstraat wilden het pand wel kopen,
met het doel er een nette’ winkel te vestigen. Wethouder Depla wees erop dat in het broedplaatsenplan van de gemeente ruimte is voor zowel commerciële als niet-commerciële activiteiten. Volgens Renate Bos (PvdA) moest niet de illusie ontstaan dat de Grote Broek als broedplaats zich actief richt op de commerciële markt. “Ik kan me voorstellen dat marktwerking een vies woord is voor de huidige bewoners. En dat is op zich niet erg, want ook voor deze subcultuur moet ruimte bestaan in Nijmegen.” Meteen daarna klonk geklap en gejuich vanaf de tribune. De commissievergadering dreigde even vast te lopen nadat het CDA en de Verenigde Seniorenpartij zich hardop afvroegen of de beoogde invulling van de Grote Broek wel onder de noemer cultuur valt. Liever zagen zij dat er meer geld gaat naar bijvoorbeeld fanfares, koren, of andere activiteiten met een duidelijk doel. De SP vond dat het begrip cultuur zo breed mogelijk opgevat moet worden. “Zelfs NEC is cultuur”. Een onmogelijke discussie was het gevolg. De culturele bedrijvigheid binnen de Grote Broek bleek niet gemakkelijk concreet te benoemen. Volgens het collegevoorstel is er ook geen scherpe lijn te trekken met wat wel cultuur is en wat niet. Maar de ontmoetingsruimte binnen de Grote Broek, waar debatten, vergaderingen, concerten, repetities en exposities plaatsvinden, is in de ogen van het college een broedplaats. De culturele activiteiten moeten wel in samenwerking met Standvast worden uitgebouwd en bijdragen aan een verlevendiging van het stadscentrum. Na een stemronde werd duidelijk dat er genoeg steun was voor plan B: de verkoop aan Standvast. Deze woningcorporatie heeft ruime ervaring met de aankoop van kraakpanden. De Broeikas aan de Daalseweg bijvoorbeeld. Ook in Amsterdam, Den Bosch en Arnhem zijn in het verleden kraakpanden verkocht aan woningcorporaties. Allemaal gevallen die vrijwel identiek zijn aan de Grote Broek. De wethouders Depla en Hirdes hebben mede op basis van die voorbeelden het beleid voor de Grote Broek uiteengezet. Louis Sévèke, woordvoerder van de Grote Broek, pleitte nog voor een eenmalige uitkering van de subsidie bij de start van de ‘nieuwe’ Grote Broek, maar dat werd afgewezen. Met een jaarlijkse subsidie houdt de gemeente meer invloed op de broedplaats en kan ze jaarlijks toetsen of de culturele doelstellingen worden nagekomen.
|
||||||||||||